Toen Margiela’s Tabi-schoen in 1988 voor het eerst opdook, liet hij een stempel achter – letterlijk. Dat kwam omdat Martin Margiela zijn modellen door rode verf liet lopen voordat ze de catwalk opstapten – een moment dat in de modegeschiedenis is vereeuwigd. Maar het kwam ook omdat westerse showbezoekers nog nooit eerder een schoen met een gespleten teen hadden gezien.
Tabi: de schoen met de gespleten teen
Margiela kwam niet zelf met het idee voor de schoen. Hij haalde vaak inspiratie elders vandaan, waarbij hij reeds bestaande vormen deconstrueerde en reconstrueerde. Zijn Tabi werd een statussymbool voor cool kids en estheten die hunkeren naar een zwaarbevochten stukje insider cool.
De originele schoen met de gespleten teen is ontstaan in het vijftiende eeuwse Japan. Hier dacht men dat sokken met gespleten tenen het holistische en fysieke evenwicht bevorderden. Deze slip-ons waren aanvankelijk voorbehouden aan de luie elite, maar toen de katoenroutes naar China opengingen en er rubberen zolen werden toegevoegd, werd de tabi-stijl – of jika-tabi – de standaard voor arbeiders.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief.
Andere modemerken zoals Nike en Vetements hebben hun eigen interpretaties gehad. Zo is de Air Rift een van de bekendste afstammelingen. Toch heeft geen van hen tot dezelfde populariteit geleid als de schoen van Margiela. “De Tabi-laars is de belangrijkste voetafdruk uit mijn carrière”, vertelde de ontwerper aan zijn allereerste groothandelaar Gert Bruloot voor een tentoonstelling in het Antwerpse MoMu in 2015. “Het is herkenbaar, het gaat nog steeds door na 25 jaar, het is nooit gekopieerd.”
Schoonheid van het afzichtelijke
Je hebt een bepaald niveau van hersenkracht nodig om de schoonheid te zien in iets dat zo afzichtelijk is. Of om plezier te vinden in het perverse. En dat is precies het soort ontwerp waar Margiela zich op toelegt. En als er iets is wat Tabi-drager graag doet, dan is het wel het overanalyseren van zijn kleding, ondanks het feit dat veel van Margiela’s kleding is gemaakt vanwege budgettaire beperkingen; de ontwerper showde seizoen na seizoen dezelfde Tabi’s, omdat hij zich geen nieuwe kon veroorloven. “Na een aantal collecties begonnen mensen ernaar te vragen. En ze wilden meer… en ze stopten niet met vragen, godzijdank!”, aldus Margiela. Het geheel voelde rebels en anti-fashion, lang voor de Instagramstanaccounts en lang voordat Emily ze in Paris droeg.